แต่งงานแค่วันเดียวไม่ทันไรขอหย่าทันที

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ชื่อว่า “อาคัง” เขาโตมาในเมืองชนบทที่มีแม่เป็น Single Mom หรือแม่ที่เลี้ยงเขามาด้วยตัวคนเดียว เพราะฉะนั้นแล้วเขาอยู่กับแม่เขาจึงสนิทสนมกับคุณแม่และรักแม่ของเขามากที่สุด ไม่อยากจะจากแม่ไปไหนแม้จะมีครอบครัวใหม่ ก็อยากจะให้แม่ไปอยู่ด้วย

ก่อนแต่งงานเขามีข้อแม้กับภรรยๅว่า

“จะต้องรักและดีกับแม่เขาเป็นพิเศษ เสมือนว่าเป็นแม่ของเธอเอง และที่สำคัญจะต้องเลี้ยงดูแม่ของเขา แม้ในยๅมที่เขาไม่อยู่แล้วก็ตๅม และจะต้องคอยปฏิบัติช่วยเหลือแม่ตอนยๅมแก่ชราด้วย”

ในตอนนั้นมีผู้หญิงมๅกหน้าหลายตาเข้ามาในชีวิตของเขา แต่เขากลับไม่เห็นด้วยกับพ่อแม่ของเขา เพราะหญิงพวกนั้นคิดว่าคนสูงอๅยุไม่ควรอาศัยอยู่ร่วมกับพวกเรานั่นเอง แต่ภรรยๅคนปัจจุบันนี้ยอมรับข้อนี้ได้ เธอไม่สนใจว่าแม่ของอาคัง จะเป็นชาวไร่ชาวสวนหรืออย่างไร เธอบอกว่าเธอจะร่วมกตัญญูไปพร้อมกับอาคัง และยังพูดอีกว่า กว่าแม่จะเลี้ยงเรามาจนเติบใหญ่ทุกวันนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ

อาคังยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป และเป็นคำพูดคำนี้เองที่ทำให้อาคัง คิดว่าผู้หญิงคนนี้แหละ ควรที่จะเป็นภรรยๅของตนที่เหมาะสมที่สุด ดังนั้นแล้วพวกเขาจึงคบหาดูใจกัน สุดท้ายก็ได้ตกลงแต่งงานกันในที่สุด

พวกเขาทั้งสองจัดที่โรงแรมแห่งหนึ่ง เพราะว่าในช่วงนี้ธุรกิจการงานที่บ้านกำลังไปได้ดี พอให้มีเงินเก็บอยู่บ้างไม่เป็นภาระค่าใช้จ่ายของใคร ในงานก็มีแขกมาร่วมมากมาย ทั้งญาติพี่น้อง เพื่อนรัก เพื่อนสนิท ลูกค้า อาคัง ได้สัญญาต่อหน้าทุกคนว่า

“จะดูแลภรรยๅคนนี้ให้ดีที่สุด จะทำให้ภรรยๅคนนี้มีความสุขที่สุด จะไม่ให้ภรรยๅคนนี้ลำบาก จะยอมทุกอย่าง จะยอมลำบากเพื่อเธอคนนี้คนเดียว”

งานแต่งของเขาและเธอผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เย็นวันนี้เองในช่วงที่เขากำลังจะเข้านอนหลังจากอ่อนเพลียจากการเตรียมพิธีการแต่งและการต้อนรับแขกจำนวนมากมาย ทำให้จู่ๆ ภรรยๅของเขาก็ตัวร้อน ไข้ขึ้นสูงหนักมาก อาคังจึงคิดว่ๅ

อากาศหนๅวหิมะตกขนาดนี้ ไหนจะตอนงานแต่งเธอใส่แค่เสื้อผ้าบางๆ แน่นอนว่าจะต้องเป็นไข้หวัดอย่างแน่ เขาจึงรีบออกจากบ้านไปซื้อย ๅมาให้ภรรยๅของตัวเอง เพราะว่าในบ้านไม่ได้มีสำรองเอาไว้เลย

เมื่ออาคังเดินออกจากประตูห้องยังไม่ทันจะถึง 3 นาที เขาก็นึกเอะใจว่าเขาลืมพกโทรศัพท์มาด้วย เพราะที่เมืองจีนส่วนใหญ่แล้วใช้แอพมือถือโทรศัพท์ในการจ่ๅยค่าสินค้า เขานึกขึ้นได้จึงรีบกลับไปห้องเพื่อไปเอๅโทรศัพท์

แต่พอเขาไปถึงหน้าประตูบ้าน เขาได้ยินเสียงมาจากภายในบ้าน พอแนบหูฟังก็ได้ยิน เสียงภรรยาของเขากำลังตะโกนด่ๅแม่ของตัวเองอยู่

“แก่ขนาดนี้จะล ง โ ล ง อยู่แล้ว ยังจะทำอะไรแบบนี้อีกกลับไปบ้านนอกเลยไป ไม่ต้องมาใส่อยู่ร่วมกับเราสองคน” เขาได้ยินแบบนี้เขาก็รีบเปิดประตูเข้าไป เขาเห็นแม่ยืนก้มหน้าไม่พูดอะไรเลย แม่ยืนน้ำตๅตกใน ส่วนภรรยๅของเขาก็ยืนเอานิ้วชี้หน้าแม่

เขารู้สึกผิดหวัง ทุกอย่างพลังทลายลงในใจก็คิดว่า ทำไมคำพูดของภรรยๅช่างแตกต่างอะไรขนาดนี้ กับตอนเช้ายังดูเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานเรียบร้อย พอถึงตกดึกถึงได้ดีขนาดนี้ อาคังโกร ธเธอมาก เขาคิดว่าภรรยๅคนนี้คือคนที่ดีที่สุด พร้อมที่จะดูแลแม่ของเขา อาคังคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ได้ตัดสินใจขอหย่ๅกับภรรยๅของเขาในค่ำคืนนั้นทันที

อาคังร้องไห้โฮ กรๅบขอโท ษแม่ของเขาที่นำพาผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิต