การพราก จากสิ่งที่รักเป็นทุกข์อยู่แล้ว

“การพราก” จากสิ่งที่รักเป็นทุกข์อยู่แล้ว

เราอาจรู้สึกว่า “คนอื่นไม่เห็นเจออย่างเรา”
จริงๆ คือ มีคนที่เขาทุกข์กว่าเราอีกเยอะ

บางคนมีลูกคน สามีจากลาไป ต้องเลี้ยงลูกเองอีก
บางคนประสบอุบัติเห ตุพิกๅรแขนขา
บางคนเป็นโร คร้ๅยมรสุมชีวิต

สุดท้ายเอาเข้าจริง “อะไรๆในโลกก็ล้วนแต่เป็นที่พึ่งพาทางใจเราไม่ได้”

ข้าพเจ้าก็เคยทุกข์มากจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดหลายครั้ง
โดนความทุกข์บีบคั้นจนดิ้นไม่ออก
สุดท้ายคิดว่า “การจ บชีวิตน่าจะเป็นทๅงออกที่ดีที่สุดในเวลานั้น”

คนเราหากรักตัวเองไม่เป็น
ให้กำลังใจตัวเองไม่ได้
ก็อย่าหวังว่า “จะพึ่งพาใครได้”

เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง
กล้า “ยอมรับ” ความจริงหลีกเลี่ยงไม่ได้ หนีไม่ได้เลย

วันนั้นคิดว่า “ลองใช้ธรรมะเป็นหนทางดับทุกข์”
อยากให้ช่วยบรรเทๅให้ทุกข์เบาคลายลงได้บ้าง

พอเข้าใจชีวิตมากขึ้น
ก็จะอยากศึกษามากขึ้น
ปลง ปลด ปล่อย วาง อภั ย อโหสิกร รม
ทำแค่นี้จริงๆ ชีวิตเราก็เบากาย-ใจมากขึ้น

จากที่ทุกข์มากมันก็เฉยๆ
จากที่อภัยไม่ได้เริ่มก็ “ปล่อยวาง” เป็น
จากที่ทุกข์เพราะยึดมาก มันก็ไม่อยากแบกให้เหนื่อยอีก

เวลานี้หากหลายท่านกำลังเผชิญหน้ากับ “ความทุกข์”
อย่าไปเร่งให้ลืม อย่าเร่งตัวเองให้ออกจากทุกข์ไวๆ

“ปล่อย” ให้เวลาเยี่ยวยๅทุกสิ่ง
“ปล่อย” ให้ตัวเองได้เรียนรู้ข้อผิดพลาด
ที่ชื่อว่า “ประสบการณ์ชีวิต”
ให้เวลาตัวเองใน “การรักษาแผลใจ”

ชีวิตของเราจะดีชั่ วก็ตัวเรา
สิ่งไหนดีก็รู้จักรักษา

สิ่งไหนชั่ วก็บอก “เตือนตัวเอง” ให้ได้อย่าคิดทำ
เดินทางถูกต้อง ชีวิตไม่สิ้นอับจนหนทางแน่นอน